Spelenderwijs onderweg naar de top

Apeldoornse Courant

door Henk van ‘t Veen

17 JANUARI 2003 – APELDOORN – Het moet haar zijn komen aanwaaien. Sommigen halen alleen door strakke studieschema‘s een redelijk muzikaal niveau, de jonge saxofoniste Lotte Pen (19) uit Apeldoorn toetert zich spelenderwijs richting top. Ze rolde van de havo via een vooropleiding op het conservatorium. Nu, in haar eerste jaar op het conservatorium met twee aansprekende prijzen op zak en de ervaring van een optreden in de Carnegie Hall in New York, staat haar hele dagritme in het teken van de beheersing van de saxofoon.

(Foto Marianne Stevens)
(Foto Marianne Stevens)

‘Ik begon op mijn twaalfde en voordat ik op het conservatorium kwam, speelde ik maar wat. Toen ik de havo afrolde, stapte ik ineens in een grotemensenwereld.‘

Haar nog korte loopbaan is verbluffend. De twee jaar durende vooropleiding voor het conservatorium was nodig. Het talent was weliswaar onderkend, maar Pen moest zich bijspijkeren omdat ze te laat met de sax begon. Meetoeteren met popmuziek op meespeel-cd‘s, opwekkingsliedjes in de Tabernakelkerk (‘veel live-ervaring‘), maar ze had nog nauwelijks een klassieke noot aangeraakt. ‘Ik was geen wonderkindje dat acht uur per dag muziek maakte.‘

Eenmaal op het conservatorium deed Pen ‘nietsvermoedend‘ mee aan het Prinses Christina Concours. Ze won vorig jaar de eerste prijs in haar leeftijdscategorie. Een paar maanden later was het weer raak: winnaar van de Rabobank Amateurdag.

Haar muziek is hedendaags klassiek. ‘Het is geen muziek waarmee je Plazzo di Christo vol krijgt, maar wel modern. In de Verenigde Staten trek je met dit soort muziek wel zalen vol jongeren.‘

Het komend seizoen krijgt ze daarvoor volop de gelegenheid. Ze heeft een uitnodiging op zak van de Amerikaanse dirigent Skitch Henderson om met de New York Pops een concert te geven. Inmiddels studeert Pen op het conservatorium in Amsterdam flink op de sax. ‘Zo‘n vier uur per dag. Nu staat mijn hele leven in het teken van de saxofoon.‘ Naast haar band speelt ze in een gospelband en in een blaaskwartet.

In de omgeving van een jonge vrouw die sax speelt, hoor je algauw de naam Candy Dulfer mompelen. ‘Dat is echt anders. Ik speel nootjes, op een andere sax, met een ander geluid. Bij mij is de sax bijna een ander instrument.‘

Pen mag nu dan meer onder discipline moeten spelen, ‘het spelen van bladmuziek is geen enkele belemmering om me vrij te voelen. Je hebt alle vrijheid in de interpretatie van een noot. Een vlug vibrato er tussendoor, langzaam of sneller beginnen.‘

Pen, die dit studiejaar Apeldoorn voor Amsterdam verruilde, valt ondanks alle turbulentie en stroomversnellingen nog steeds te strikken. Dinsdag 21 januari staat ze met haar band en composities van Tom Waits, Koechlin en Itturalde in het Cultureel Café in Orpheus.